ingrid, 24 april 2007
India , Delhi

einde

Nu geen beschrijvingen meer. Niet van apen die op golfplaten daken spelen of van een donker koffiehuis op een koude zondagochtend. Geen verhaaltjes meer. Niet over Sajad uit Kashmir en mijn misinterpretatie van zijn bedoelingen. En hoe ‘Crusty Ronan’ mij uit deze situatie redde. Ik zal niet beschrijven hoe ingewikkeld het is om alleen uit je rechterhand te eten, of over het leven zonder wc-papier. Ook zijn er nog de verhalen die mijn weblog niet haalden, maar zeker de moeite waard voor diegenen die blijven zitten na de derde fles wijn. En dan de verhalen die nog komen. Over de straatkinderen die ik vandaag meeneem naar een schoenenwinkel. Over mijn bijzondere pick-up van Schiphol. Over het weerzien met Mijn Grote Liefde.

Ik ga afsluiten.

Ik ben terug in Delhi om mijn spullen te pakken en te gaan. En dit laatste hoofdstuk moet het verhaal rondmaken. Om de lezer, maar vooral mezelf, niet met vraagtekens achter te laten.

Het zal niets nieuws brengen, want conclusies zijn eigenlijk altijd open deuren. Maar soms zijn dingen niet wat ze lijken. Wie is er nog nooit tegen een glazen deur opgelopen? Het gaat mij niet om de conclusie zelf. Uiteindelijk is alles vanzelfsprekend. Het gaat mij om de redenering, het verhaal daarachter, om de schittering van het glas. Twee maanden geleden had ik alles wat hier staat ook kunnen zeggen, zelfs kunnen menen, maar ik had het niet zo doorleefd en begrepen als ik het nu doe.

Deze week ben ik begonnen in de autobiografie van Gandhi, of zoals hij het zelf bescheiden noemt: “the story of my experiments with truth”, want een autobiografie is iets westers, en past hier niet. Ik wil ook experimenteren en op zoek gaan naar echtheid. Omdat ik in december 2006 besloot dat mijn tijd vooral ‘groot, vol en echt’ moet worden, maar ik de betekenis daarvan zelf nog niet begreep.

De gevolgen waren groot. Ik heb mensen gekwetst. En soms lijkt het dat ik meer verwijderd raak dan het nader.

Maar dan opeens op een rode stofweg, tussen een verlaten strand en een lange slapeloze nacht, zie ik het. Ik zie het in de was die hangt te drogen op een plat dak van een drukke stad. In vroege ochtenden met wit licht. In de vriendelijke ogen van een vreemde. In het oranje van de monnik die naast me loopt. In de haastig handgeschreven briefjes die mijn reisgenoten voor me achterlaten bij het afscheid.

En nu weet ik: het zit in mij.

Ik voel dat ik nu dichterbij ben.

Ik ga het niet groter maken dan het is. Iedereen maakt deze reis. Iedere dag. Iedereen zoekt naar simpele antwoorden op ingewikkelde vragen.

Het gaat gewoon door. En dat is genoeg. Dat is alles.

Ik ga naar huis.

-ing-

Verras Ingrid in India met een belletje via HalloBuitenland.nl